หลังจากการวางแผนวุ่นวายเวิ้นเว้อกันอยู่ 1 อาทิตย์

เย็นวันพฤหัศก็แบกเปใบโตไปที่เสารี นัดกี้ไว้ นั่งรถเมล์ไปสายใต้ ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง

นั่งเพลินๆ ไปถึงก่อนรถออกตั้งเกือบ ชม. เดินดูว่าสามารถหาอะไรกินได้ที่ไหนบ้าง

คนเยอะชิบ… ฮาจิบัง มีที่นั่งสำหรับเราสอง เลยปรี่เข้าไปกลัวโดนแย่ง อิ่มหน่ำแล้วก็ซื้อขนมนมเนย

20.00 ขึ้นรถ แจกหมอน ผ้าห่ม เตรียมตัว นอนยาว ตื่นอีกทีกินข้าวตอน เที่ยงคืนกว่า พบพืชโทมา

ขึ้นรถนอนยาวจนตีห้ากว่าๆ เตรียมรอเรือรอบ 6 โมงข้ามไปสมุย อุ๋ยๆ

กะว่าจะนอน แต่ก็แหละ เม้าท์กันเพลิน ถ่ายรูปหรรษาจน อ๊ะ บร๊ะเจ้า ถึงแล้ววววววว

เหมือนกลับมาทำงานไงไม่รู้ ฟิวเดิม กลิ่นเดิม ฉันมาแล้วจ๊ะ สมุยจ๋า…

โทหาพบพืช เฮ้ยู ตื่นๆ อาบน้ำมารับอัสได้แระ นั่งรถสองแถว ตุโรงๆ ไปจนถึง โฟรซีซั่น

โทหาพบพืช ชีเซดแดด โอเคๆ ไอตื่นแล้วๆ สาบานได้ โอ้วเคร่ สมุย สมุย สมุย

ลงตรงโลตัส โอ้ว อยากร้องเกะ อีกี้ด่า มาสมุย มาร้องเกะเหรอ เคร พบพืชอยู่ไหน

เราก็เลยเดินไปฉิ้งโฉงในห้าง กระเป๋าตูใหญ่มากมาย เวลาผ่านไป พบพืชยังไม่มา นานมากกกกกกกกกก

ชีมารับก็จะแวะกินข้าวร้านหน้าปากซอนแต่ยังไม่เรดี้ก้เคร กลับห้อง หน้าห้องปอจะมีตุ๊กตาหัวหยิกบอกทาง

ก็จัดแจงอาบน้ำอาบท่าแจกแจงของที่จัดสรรมาให้ทั่วถึง สรุป อีปออยากได้หมวกและเสื้อกล้ามสีเดียวกะช้านนนน

คงต้องไปด่าอีแฝด จากนั้นก็เล่นลั่นล๊ากกันพักใหญ่แล้วก็ออกไปกินข้าวที่ ตำแซ่บซัมติง อร่อยๆๆๆ

แล้วก็ไปไหว้พระที่วันซัมติง อีกี้ชีเรียลี่ว้อนมาก หลังจากนมัสการเสร็จแวะหาดซักหาด ไปถ่ายรูปเล่นกัน

แล้วก็ร้อนเหลือทน มุ่งหน้าไปโลตัสดับร้อน กี้อยากได้บิกินี่ ก็เดินๆดู แพงสาด แล้วก็แวะดื่มน้ำเย็นๆที่มิสเตอร์โดนัท

แต่แล้ว กุอยากสเวนเซ่น ก็เลยมูฟไปนั่งกินไปติมพร้อมกับน้องแพรซื้อลูกชิ้นปิ้งเข้ามากินด้วย เหมาะมาก

ไปไหนต่อ มันร้อนเหลือทน ก็เลยสรุปว่า ไปร้องเกะกัน ล่อไป 2 ชม ออกมาก็เย็นย่ำพอดี

อีปอหลอกน้องว่าจะพาไปเล่นน้ำ น้องก็รอๆๆ ก่อนไปก็แวะดาราสมุยพบปะผู้คนเล็กน้อย มีการเปลี่ยนแปลงเยอะแยะ

เสร็จกิจฝนตกอารมเสีย เลยไปชิวกันที่ สตาร์บัค  กินๆ เมาท์ ถ่ายรูปเล่นจนฝนเริ่มหยุด ก็ไปเดินเล่น

ไปเสียท่าที่ร้าน Top & Bottom บิกินี่สีส้มแปร๋น 1 ตัว สาดดดด ไอ้ที่เอามา 2 ตัว ยังไม่ได้สัมผัสทะเลสมุยเลย

กุละเบื่อชีวิตละโมบของตัวเองชิบหาย ค่ำนี้จบลงที่ ยูเรีย อร่อยเหมือนเดิม แต่พัฒนาตรงที่ มีห้องน้ำแล้วจ๊ะ

ถึงห้องว่าจะตีกบ เม้าไปเรื่อย เตรียมกิจสำหรับการไป one day trip กว่าจะนอน ดึกอีกแล้ว

กี้ปูผ้านอนพื้น ส่วนช้านกะปอนอนบนเตียงด้วยกันเป็นปลาทูคู่ นอนไม่กระดิกตัว ตื่นอีกทีเช้าแระ อาบน้ำ

ซื้อหมูปิ้งมา 20 ไม้พร้อมข้าวเหนียว สาวสวยมาก 3 คน ซัดซะเรียบ กว่ารถจะมาก็แอบตุ๊บต่อมกลัวพลาด

ไปถึงท่าเรือแม่น้ำ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ทัศนศึกษาของเด็กประถมเรอะไง พ่อแม่ อาม่า อากง มากันเต็ม

คนไทยทั้งนั้น แย่แล้ว พวกช้านสามสาวล่อบิกินี่กันมา อายมั้ยไม่อาย แคร์มั้ยไม่แคร์ แถมเจอเพื่อน ป.โทอีก เห้อ กรู

ขึ้นเรือเป็นคนแรก ปรี่ไปตรงที่นั่งฝั่งข้างคนขับเลย เป็นสแตนสวยงาม ยังกะเมียคนขับ สวยอ่ะ นั่งตรงนี้ไม่เมาเรือแน่

บุแรงบุเทงไปเกือบๆ 1 ชม ก็ถึงเกาะเต่า กรี๊ดดดดด ๆๆๆๆๆๆ น้ำใสมากกกกก ฝูงปลาพริ้วไหวใต้น้ำ อ๊าคคคค

ดิ่งไปวางของสวมชูชีพ คาบ snorkeling ดำผุดดำว่าย แอะ ทำไมไอ้ฝรั่งนี้ลอยคอได้นอนจัง ทั้งๆที่ไม่ได้สวมชูชีพ

ก้มลงไปดู ไอ้สาดดดด มึงยืนอยู่บนโขดหินปะการังยิบย่อย ไอ้สาด อยากด่ามันแต่กลัวมันเถียงมาแล้วไม่รู้เรื่อง

เลยให้กี้ด่า อีกี้ก็ไม่กล้า กุด่าเองก็ได้ ภาษไทยนี่แหละ ฟังไม่รู้เรื่องแต่ช่วยอ่านสีหน้าและแววตา สาด ห่านี่

ยืนไม่พอ เอาเท้าถูๆ อีก ส้นตีนมาก จนมันเริ่มรู้ตัวมันก็เลยหนีหายไป ความสุขชั้นกลับมา ปลาน้ำสีสวย ตอดก้นด้วย

หนุกหนาน จากนั้นก็ขึ้นเรือไปกินข้าวที่เกาะซัมติง อาหารเริ่ดอยู่ แล้วก็ไปต่อที่เกาะนางยวน

เด่วต่อ

ไม่ได้ไปแรดไหนเล๊ยยยยยย งานบวชแรดไม่ได้

ชาติหน้ากุคงเกิดมาสวยที่สุดในยุคนั้นเป็นอีกแน่

เพราะนั่งพับเหรียญให้กี่งาน ตั้งเท่าไหร่

เฮียมั่ม เฮียไผ่ ยุทธ บอย พระบัง พระพล

กุกลับไปปิดว้าก

จริงๆแล้วก็แอบหล่เด็กไปด้วยอะนะ

ปีนี้ก็น่ารักดี แต่ไม่มีโดดเด่นเท่าศิรัฐเลย

ตุ๊ดเด็กก็เกิดมาเป็นชายซะจนมองไม่ออกว่าเป็นตุ๊ด

ปีนี้ปิดกันตรงลานประติมากรรม สว่างไปหน่อยว่ะ

เลยไม่ค่อยซาบซึ้งเท่าไหร่

ปีนี้กุคงไม่ไปทำสะพานมือกะเด็กๆมัน

เกิดเป็นพี่นี่ดีจัง 

ซ่อมกุก็ไม่โดนซ่อม ได้แต่ซ่อมพวกมานนนน

หนุกหนานเลยกุ  แอบแกล้งพวกอิวาว ซะจนขาชาเลยกุ 555+

สะพานมือกุก็ไม่ได้ทำหรอก แก่แล้ว ให้เด็กๆมันทำไป

ปีนี้เด็กเยอะชิบหาย น้องกุแขนเขียวกันท้วนหน้า

สะพานมือเส็ดอิเทียนบอกให้กุไปพูดกะน้อง

กุจาไปพูดอารายได้ ด่าได้อย่างเดียว

เด็กแม่ง เกลียดกุกันท้วนหน้า

งานเส็ดก็ไปแดกข้าวหลังมอ

กุซื้อเบียร์กลับมาให้น้อง 1 ลัง แต่ต้องให้อิมิ้นไป 3 ขวด แพ้พนันมันเรื่องบอล

สาดดดดด  เยอรมันทำกุ

ก่อนกลับเจอปี 1 กุถามว่าโกดกุป่ะเนี่ย ยิ้มหวานให้กุซะงั้น

รักจ๊ะ รักเด็ก

 กุไปงานเปิดตัวนิตยสาร สารกระตุ้นมา

พี่ป๊อดน่ารักจัง

หายไปนานม๊ะ

 เข้าเรื่องๆ

กุไปเป็นนักข่าวสาวสวย

 งงอะเด้

เออ เอาเป็นว่า กุต้องไปทำข่าว ไปคนเดียวด้วยนะ แล้วก็ต้องกลับมาเขียนข่าว ถ้าทำสกู๊ปก็ต้องมีข้อมูลมากๆ ถ้าไปเที่ยว ก็ต้องมีข้อมูลมากๆๆๆ ถ้าไปทำข่าวหรืองานแถลง ก็ต้องมีข้อมูลมากกกกกเช่นกัน

สาดเอ้ย คือ ขนาดมีจานพิเศษมาบรรยายกุยังขอโดดไปแดกส้มตำเลย นี่กุต้องนั่งฟังเค้าแถลงอะไรมากมายและที่สำคัญ กุโดดไปไหนไม่ได้ ทรมานกายมาก ส่วนจิตใจบอบช้ำสุดๆ อัดเทปแล้วเอากลับไปฟังจะต่างอะไรกะเรานั่งฟังซะเลย กุเซ็งแดก แต่ก็ต้องทำเพราะมันคืองาน ไปคนเดียวด้วยไง ลอกไคไม่ได้

แต่แหม๋เวลาไปเที่ยวก็หนุกหนาน เพราะเราต้องลงประชาสัมพันธ์เชิญคนให้อยากไป เอาเที่ยว กิน ที่พัก ฟรี แต่แหม๋ กุไปมาหมดแล้วอ่าาา ตอนกุเรียนกุก็เรียนไปเที่ยวไป พี่น้องคับ กุซ้ำรอยเดิมทั้งนั้นเลย

แต่ก็มีความสุขดี เพื่อนที่ทำงานด้วยกันก็หรรษา พี่ก็เฮฮา กว่าจะได้ขนาดนี้ กุเสียน้ำตาไปหลายตุ่มมากก งานแรก แย่ หัวหน้าบอกมางี้ กุนี่ เส้ามากมาย เรียนมา 4 ปีไม่มีการวิจารณ์งาน เพราะกุไม่ได้เรียนมาทางด้านเขียน ตัดเกรดออกมาทีเดียวเลย

แต่นี่ มีการวิจารณ์งาน เพราะถ้าไม่ดีก็ลงพิมพ์ไม่ได้ กุหดหู่อย่างแรง แต่ก็พัฒนามาด้วยการที่พี่ๆทั้งหลายชวนหนูๆ เริ่มจากแรงกดดันจากหัวหน้า ไหนจาพี่เปิ้ลซักถาม พี่พู่เกริ่นนำให้ ไปหาข้อมูลพร้อมกะผึ้ง แ้ล้วก็กะลังใจจาก แพรว ปลั๊ก ต้น ได้ลงพิมพ์ไป กุดีใจหลายๆ

จาเม้าเรื่องแพรว สาวซวยยิ่งก่ากุอีก อดีตก่อนที่เพื่อนทั้งหลายว่ากุซวยแล้ว แพรวสุด(เคยถามว่าทำไมแพรวต้องสุด มันก็ไม่รู้ โซ อย่าถามกุ) ซวยกว่า มันซื้อโทสับ โนเกีย 6630 มาใช้เยี่ยงคนทั่วไปนี่แหละแต่เหตุใดไม่ทราบดลจิตดลใจให้ฝากไว้กะพี่แท๊ก จนป่านนี้ยังไม่ได้คืน จึงไปซื้อมาอีก แบบเดิม สงสัยยังไม่ทันได้โทออกด้วยซ้ำ แค่ข้ามสะพานลอย มันก็โดนกระชากกระเป๋าไปอยากรวดเร็ว จากปากคำของนางสาวแพรวเล่าว่า ตอนนั้นกุพูดได้อย่างเดียวว่า "โทราสาบกู....." กลับเข้าออฟฟิต มีแต่คนบอกให้ไปทำบุญ เรื่องราวดำเนินต่อไป1เดือนโดยประมาณ หายอีกแล้ว หายแบบ รู้ตัวและไม่รู้ตัว คือแบบ วางไว้ หันมา หาย ในออฟฟิต เหลือเชื่อ... คาดว่าคนภายใน แต่ ม่ายมีหลักฐาน แพรวสุดคงต้องทำบุญซัก 23 วัด ถึงจะล้างซวยได้

เอาล่ะ เกี่ยวกะหัวข้อ วันนี้ วันนั้นและวันไหน เมื่อวานนี้เอง กุเปลี่ยวมาก นอนขึ้นอืดทั้งวัน วันหยุดไง ขอซะหน่อย ล่อบ่าย 2 ตื่นมา มีไรทำแต่ไม่ทำคับ อ่านแม่พลอย ตั้งกะลูกคนแรกยันแม่พลอยตาย แสนเส้านัก เพราะไม่มีอะไรไว้อ่านแล้วซี่ ชวนไอ้บอยไปกินข้าว ไม่รุจาไปทำไร ไอ้บอยเลยไปตัดผมแก้กลุ้ม ส่วนข้าพเจ้า จะไปเล่นเกมเพ ชม ละ 20 อยากเล่มบอมเบ้อแมน ขณะที่รอลิฟท์ เวณเอ้ย กุเป็นสาวน้อยจะให้ย่างกรายเข้าไปในดินแดนชายฉกรรจ์ก็กะไรอยู่(โซนเล่นมเกมมีแต่เด็กปู้ชายน่ากินๆ) เลยไม่ไปดีฝ่า

 ไปอ่านหนังสือฟรีที่ร้านนายอินทร์ สาวไซลายหน้า 153 ค้างไว้ๆ อ่านต่อ จบอ่านเรื่องเพื่อนสนิทประมาณว่า ชญ แต่งงานกัน แล้วเมียท้องไม่ได้ต้องหาคนอุ้มบุญ เลยให้เพื่อนสนิทผู้ชายอุ้มให้ พอท้องออกมาปรากฏว่าเลือกไม่ตรงกะเมียดันไปเหมือนเพื่อน งงอะเด่ะ คือแต่งกะเมียแล้วก็เยกะเพื่อนไปด้วยอ่ะ ลูกที่เกิดมาเลยไม่ได้มาจากไข่เมียแต่มาจากเพื่อนสนิทผู้ชายโดยตรง โอ้ววววว เค้าบอกว่าเป็นเรื่องจริง อับเฉามากอ่ะ อ่านจบไปอีกเล่ม

 รู้สึกตัวเองไร้สาระเลยย้ายมุมหนังสือ ไปแถวๆเรื่องสั้น แม่ง สาระก็เยอะเกิดอีก เหลือบไปเห็น "โลกนี้มันช่างยีสต์..." ประมาณนี้ แม่ง มีนมดำ ขี้ ตด เอามาอ่านคำนำเออน่าสนว่ะ เพราะต้องเจ๋งจริงถึงเอามารวมเล่มได้ ไอ้การรวมเล่มแบบนี้แบบ เอามาจากเน็ตอ่ะ เคยอ่านของ ฯลฯ ไปยาญใหญ่ แม่งอ่านแล้วเส้าน้ำตาแตก เล่มนี้ที่มาเหลือกัน แต่อ่านแล้วขี้แทบแตก แม่งฮาชักเริ่มอยากรู้ว่าคนเขียนเป็นใคร โอ้วววววจัดว่ามีสกุลรุ่นช่องอยู่ไม่น้อย พ่อแม่เค้าก็นักเขียน การศึกษาก้ดี แต่ลีลาการเขียนพี่แก สุดยอด อ่านไปได้ 30 กว่าหน้า พลิกกลับไปดูราคา 175 บาทเทียบกะหนังสือม่ะกี้ เกี่ยวกะขนม เล่มตี๊ด 290 กุซื้อบักยีสต์นี่แหละวุ้ย

อีกอย่างที่ซื้อ กุอยากรู้ว่า คำจำกัดความของยัสต์ของพี่แก คืออะไร นี่อ่านยังไม่จบหรอก กลัวอ่านจบเร็วแล้วจะไม่มีไรให้อ่าน เก็บไว้ฮานานๆ

"ยีสต์" ของพี่แก คงเหมือนกะ "ยับ" ของกุละมั่ง จะห่าเหวดีเส้าเหงาเลว ก็ "ยับ" อ้อ อีกอย่าง พี่แก คนเขียน มิสเตอร์ แทนไท แกเป็นครู สอนเด็กมอปลาย ได้ใจว่ะ อยากได้มั่งอ่ะ คือ ไม่ได้คิดว่าตัวเองถูกต้องเสมอไป เข้าใจอารมเด็กอ่ะ อยากได้มั่งอ่ะ แต่กุจะอยากได้ไปทำไม กุพึ่งเรียนจบ อย่างน้อยพี่แกก็รู้จักวิเคราะห์และมองย้อนถึงการสอนของตัวเองว่า ดีพอหรือยัง หรือ ยังไม่ดีพอ อิจฉาเด็กที่ได้เรียนกะอีตาลุงนี่จัง

แต่คนที่อาการยับอยู่ในขณะนี้ แม่แพรวสุด โทสับหายไง แล้วรู้ด้วยว่าไคเอาไปถ้าไม่ผิดจากการวิเคราะห์ มันเลยฟุ้งฟิ้ง ถ้าเป็นกุ กุคงอดถามไม่ได้ พี่ๆ เอาของหนูไปป่ะ

วันนี้ว๊างว่าง หัวหน้าไม่เข้าเลยไม่มีไคแจกหมายงาน กุอยากได้หมายไปประจวบจังเลย งานของโซฟิเทลเกี่ยวกะขบวนรถโบราณ อยากไปๆๆๆๆๆๆๆ วันมันคาบเกี่ยวกะกลับไปตัดชุดครุย ถ้ากุได้ไปงานนี้ ชุดครุยค่อยว่ากัน เพราะชุดครุยตัดที่ท่าพระจันทร์ เมื่อไหร่ก็ได้

• ขึ้นหอชาย
• ไอ้เหลี่ยมยืดผม
• ลูกชายกะเป๊กอยากไปน้ำตกป่าละอู
• ค่าผ่านด่านป่าละอู
• แข่งไม่พูดกะน้องเหลี่ยม 3 นาที กุชนะ
• แข่งไม่พูดกะน้องเหลี่ยม 10 นาที เสมอ
• น้องไม่สบายไปฉีดยา
• แมนสี่แยกไฟแดง
• อิวาวไปกินหมูจุ่มด้วยกัน
• ลูกชายกุแอบฮอต
• อิเหลี่ยมแอบฮอต
• อิแมนก็แอบฮอต
• ลูกชายกุ กะอิเหลี่ยม สายเสมอ
• หาต้นใต้ใบ
• ละลายได้ผล
• ผูกข้อมือเวลาน้อย
• ปาปารัสซี่ลูกชาย อิเหลี่ยมแล้วก็อิแมน
• น้ำแข็งใส เป๊ปซี่ เลย์
• อิเหลี่ยม - เด็กขนกระเป๋า
• อิบอยหลับตลอดทาง
• ลูกชายกะหนมหม้อแกง 7 ถาด
• ขอบใจเจนกะบิวที่ช่วยมาตั้งกะต้นงาน
• กุเหนื่อย กุท้อ กุเสียใจ
• ขอบใจน้องเหลี่ยมกะน้องวาวที่มาปลอบ
• กุขอโทษ ที่ทำทุกคนเหนื่อย
• ขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจทำงาน
• เด่วพาไปมีทติ้งกันนะ

งานสานสายใย หัวใจ Tourism

กุไม่ได้เตียมไรเลย เพราะกว่าจะตื่นก็บ่าย 3

ขึ้นไปบนงาน บรรยากาศถือว่าดี

เล่นเกมกัน หนุกกนาน

ไปบังคับให้อิแมนขึ้นก่อนเพราะอะไรไม่รุ

กุก็ขึ้นไปร้องเพลง พรุ่งนี้ไม่สาย

เอมร้อง ข้อความ

และเพลงสุดท้าย กลับมาได้รึป่าว

ปอบอกให้กุพูด เพราะกุร้องไม่เป็น

พูดได้ไม่ถึงประโยคเลย

น้ำตามันเอ่อล้น

ไม่รุทำไม

เพื่อนกุก็ตะโกนด่า

เพราะพวกมันก็น้ำตาคลอ

กุไม่อยากไปเลย แต่เวลา มันเร่งกุ

พูดไม่ออก เท่าไหร่ เพราะเอาแต่ร้องไห้

น้องเอาผ้าเช็ดหน้ามาให้

กุฝากรุ่น 2 ดูแลน้อง แล้วก็บอกให้น้องเข้ามาหาพวกพี่บ้าง เพราะพวกกุงานเยอะ

กุพูดไรไปไม่รุ อิเอมก็ต้องคอยบีบหัวไหล่กุเพราะกุพูดไม่ออก

แล้วมันก็น้ำตาคลอเหมือนกันแหละว่ะ

ถ่ายรูปรุ่น 1 ซึ่งมาไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ก็ดีใจที่ยังมากัน

อิปูอยู่ดีๆก็ร้องไห้

น้องปี 1 มาขอถ่ายรูปกุใหญ่เลย โฮ๊ะๆ ยังกะดารา

ถ่ายรูปรวม

แล้วอิก้องกล่าวปิดงาน ไม่ได้พูดห่าไร

ขึ้นไปก็ร้องไห้พอๆกะกุ

เห่ออออออออออ

4 ปี ช่างสั้นนัก

แล้วน้อง ก็แสนดี

ไอ้น้องเกี๊ยวก็ร้องไห้ ชิบหาย อย่าร้องดิ พี่ก็โศก

ไอ้หนึ่งก็ร้อง เอาเข้าไป

ได้ข่าวว่ากุยังอยู่อีก 1 เดือนเว้ยยยยยยย

ช่วงเวลาที่เหลือก็งานเยอะเหี้ยๆ

พบปะกัน ยิ้มกันก็คงเข้าใจเนอะ ชาวท่องเที่ยวทั้งหลาย

รักจัง รักนะ ทุกคนเลย