Khun Bowling 的个人资料LadY StRawBeRrY照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
7月22日 เห่อออสาดดดดดดดดดดดดดดดดด
รับปริญญา
กุหมดไปเกินหมื่นแระน้า
"นักศึกษารุ่นหนึ่ง เป็นรุ่นที่เรียกร้องอะไรต่อมิอะไรมาก แต่ผมไม่เคยเห็นนักศึกษาเรียกร้องให้เพิ่มชั่วโมงเรียน ไม่เคยเรียกร้องคุณภาพของห้องสมุด ไม่เคยเรียกร้องคุณภาพของอาจารย์ที่ควรปรับปรุง หากเป็นการเรียกร้องเช่นนี้ก็คงเป็นการเรียกร้องที่สร้างสรรค์ไม่น้อย"
อืมมม
อ่านข้อความที่4แล้วอยากจะกรี๊ด เฉือดเฉือนมากๆ ใช้ภาษาที่เรียบง่ายแต่ทำร้ายจิตใจกุจัง เพื่อนเอ๋ย ช่างเหอะ เรามีกันและกันเกือบ 250 คนก็พอ ไหนจะญาติพี่น้องอีก น้องคนไหนมาได้ พี่ๆก็ยินดี มาไม่ได้ก็คงเพราะติดสอบ อาจจะไม่มีสอบวันที่ 29 แต่ก็ต้องเตรียมสอบวันที่30 เป็นรุ่น 1 มันสมกับคำว่าบุกเบิกจริงๆ ทั้งสู้ทั้งรบ มันส์สะใจจนวาระสุดท้าย แต่ก็อยากเห็นน้องไปเยอะๆเนอะ มันน่าจะแก้ไขอะไรได้น๊า ความรู้สึกที่มันเสียไปแล้วเอาคืนไม่ได้เน้อ ต้องทนอาบน้ำเหลือง น้ำขุ่น น้ำโคลน บางที่ก็อาบจากสายฉีดก้นที่ห้องน้ำชั้น 1 ที่อาคารเรียนรวม เสื้อนักศึกษาก็เหลือง พ.ศ. 2545 ช้านยังต้องใช้สารส้มแกว่งให้น้ำตกตะกอนอยู่เลย ก็แค่เรียกร้องให้จาการดูดน้ำบาดาลมาใช้ให้เป็นซื้อน้ำปะปามาใช้แทน มีร้านอาหารอยู่ร้านเดียวกับ 250 กว่าคน พักเที่ยงพร้อมกัน หิวพร้อมๆกัน ราคาไม่เหมาะกับคุณภาพก็ล่ารายชื่อเพื่อนให้เพิ่มจำนวนร้านอาหาร ไม่มีรถไปหัวหิน อยากออกไปเที่ยว ก็ทำให้มีบริการรถตู้จากที่ รถตู้ 1 คันต้องนั่งออกไป 15- 16 คน เดี๋ยวนี้ 8 คนก็ไปได้แล้ว อินเตอร์เนตระบบฝนมา ฟ้าผ่า หมาสะบัดขนเนทก็หลุด จนเด่วนี้มีไวเลสซึ่งช้านก็ไม่ได้ใช้ สนามเทนนิสก็อยากได้ เพราะห้องแบดมันไปเป็นร้านอาหารวาแตลแล้วนี่ ยิมเนเซี่ยมก็อยากได้ ตอนนี้ได้แล้ว ถึงเราไม่ได้ใช้ แต่น้องๆก็ได้ใช้ อุปกรณ์ภายในห้องพักม่ะก่อน อยู่ 3คนแต่ได้ของใช้แค่ 2 ชิ้น ต้องแบ่งบันกันจนเด่วนี้อยู่กัน 5 คนก็ได้ของอย่างละ 5 ชิ้น อยากได้ป้ายมหาลัย ก็ได้ ป้าย มศก ซะใหญ่โต เมื่อก่อนคนอถวนั้นเค้าเรียกเราว่า เด็ก มะ สก ด้วยซ่ำ เรียนทางไกล ไม่รู้เรื่อง ขาดๆหายๆสันยานไม่ดีจนอาจานต้องมาสอนด้วยตัวเอง (แต่ก็แอบโดดเรียนนะ) ต้นไม้หลายๆต้นที่เรามองดูความเจริญเติบโตไปตามกาลเวลา ห้องคอมพิวเตอร์ห้องเดียวที่แย่งกันเล่น เจอหน้ากันจนเบื่อ เด่วนี้จะไปตามหากัน ไม่รุจะไปที่ห้องไหนตึกไหนเลย ใบประเมินการสอนใช่ว่าไม่เคยจะบอก/เขียน แต่เขียนตามความจริงไปแล้วกลับมาโดนด่าในห้องเรียนโชว์เพื่อนซะงั้น หลังๆมา ถ้าอยากจะเขียนความจริงต้องเปลี่ยนลายมือให้อาจานจับไม่ได้อีก จะกลับบ้านซะทีก็ต้องรอโอกาสว่าพ่อแม่ใครจะมารับ และไปทางไหนหนอ จะได้ขอกลับด้วย หรือต้องรีบไปให้ถึงสถานีรถไฟก่อนบ่ายโมงเพื่อที่จะได้ตีตั๋วขึ้นให้ทัน ไอ้จะโบกรถหน้ามอก็ไม่มีใครเค้าจะจอดรับนัก เพราะหน้ามอม่ะก่อน มันไม่ได้บ่งบอกว่ามีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่เลย ยืนตากแดดร้อนนนน จนเด่วนี้ไฮโซ มีศาลาสวยหรู อยากมีโอกาสกลับไปนั่งรอรถใต้ศาลานั้นจัง จนต่อมาพัฒนามีรถมหาลัย แต่ก็เป็นรถมหาลัยรุ่นเก่าแก่ ไม่มีการจองที่นั่ง ไม่มีคำว่าตั๋วเต็ม ใครมาก่อนก็นั่ง พวกผู้ชายก็ห้อยโหนกันไป ไม่ใช่รถบัสคันใหญ่โตราคาหลายสิบล้าน ไหนจะค่าเทอมที่เทอมแรก สามหมื่นแปดแพงหูฉี่ ก็ยังมีการไต่ระดับลดลงมา อีกมากมายยยยยยยยยยยยยยยย เพราะไอ้ประโยคที่ว่า***นักศึกษารุ่นหนึ่ง เป็นรุ่นที่เรียกร้องอะไรต่อมิอะไรมาก*** เพื่อการพัฒนา เพื่ออนาคต เพื่อสิ่งที่ดีที่สุด ทำไมเราจะเรียกร้องไม่ได้อ่ะ นี่แหละชีวิตของรุ่น 1 หลายๆคน 7月16日 เฟรชชี่เกมพ่อกุ ลีลาดาวมากกกก
กุจะให้เค้าไปส่งขึ้นรถ กุไปอยู่บ้านนอกกะเค้าไง
ใช้เวลาเดินทางเข้าเมืองหลางนานอยู่
กุก็ปลุก เค้าบอกว่าไปอาบน้ำหรอก เด่วไปส่งเลย
เดินลงมาชงโอวัลตินให้เค้าเอง ชงโกโก้ให้กุแล้วนั่งดูทีวี
กุก็รีบแต่งตัว พอกุเส็ด กระดกโกโก้พ่อกุบอก ขออาบน้ำหน่อย
กุก็เออ แปบเดียวแหละ
กุ พลาดดดดด
กุลืมไปว่าพ่อกุลีลาดาวมากแค่ไหน
เจ้าประคุณอาบน้ำ 45 นาที แต่งตัวอีก ครึ่งชั่วโมง
(กุใช้เวลาอาบน้ำและแต่งตัวเพียงครึ่งชั่วโมง)
ยังไม่จบ กุเลยเวลาที่กุคำนวนไว้มานานแระ
กุก็ไปนั่งรอที่รถ พ่อกุก็รีบเลย
รีบไปคุยกะรอง ป. ข้างบ้าน ไม่ได้รีบร้อนกะกุด้วยเลย
กุเลยต้องไปสำแดงฤทธ์เดชซะหน่อย ถึงจะพาร่างกุเคลื่อนที่ได้
ยังไม่พอ ขับดีๆแบบจริงจัง 10 นาทีก็ถึง
ไม่ได้ เสียชื่อจอมลีลา โทสับไปด้วย
เหยียบ 60 ประหยัดน้ำมันช่วยชาติซะงั้น
ไม่ใช่แค่โทหาคนเดียวไง
โทไปเรื่อย จบคนนี้คุยคนโน้น
กว่ากุจะย้ายร่างจากบ้านนอกสู่เมืองหลวงได้ก็สายจากที่นัดเพื่อนไป
เกือบ 2 ชั่วโมงเอง
กุก็ไปบางลำภู ไปซื้อเสื้อ กระโปรง ถุงน่อง
ปกติกุใส่ถุงน้องเบอร์ 04 แต่แปะคนขายบอกใส่ 02 ดีกว่า
สาดดดดดดดด อยากแตะแปะ
จากนั้นก็ไปรับชุดครุยที่ท่าพระ พบเจอสหายมากมาย
เพื่อนกุเสียงดังมากกกก อายคณะอื่นชิหาย
เหอะๆๆๆ
จากนั้นก็ไปหาไรแดก กุอยากแดกซิสเล่อ แต่นังเต้ยศรีไม่ชอบ
ก็เลยไปแดกปิ๊ซ่าแทน สั่งแบบไม่มีหัวคิดอีกแล้ว แดกไม่หมดไง
จากนั้นกุก๋ไปซื้อเสื้อซัก 4-5 ตัว
แล้วก็รับแยกร่างไปกาเพื่อนตุ๊ดที่รออยู่เพื่อไปทับแก้ว
อิตุ๊ดมันจะไปแต่งหน้าให้รุ่นน้อง กุก็ไปนั่งติดขนตาปลอม
เพราะกุแต่งไม่เป็น
ดีเจจากซีดดดดดดดดมา หล่อว่ะ ไอ้ห่า หล่อรวย มีการศึกษาแล้วยังทำงานได้เงินเยอะอีก
การแสดงของคณะก็คอนเซปเวอร์ไว้ก่อน รุ่นพี่สอนไว้ตามเคย
ดึกแล้วแจมมี่ก็ไปส่งกุ กุลงตรงหน้าเซเว่นให้แม่ออกไปรับ ขี่แมงไซออกไป
กุก็เม๊ากะแม่ไปเรื่อย ซักพักกุรู้สึกแปลกๆ หันหลังไปมอง มีไอ้เปรตเวนตะไลขี่ไล่กูมา
เบียดเลย คงจะกระชากของกุแน่แท้กุก็บอกแม่ แม่ก็เลยให้มันไปก่อน แล้วก็ขี่ไล่ตามมันไป
กุกลัวมากกกกกกกกกกกกกกกก
เพราะพ่อไม่ได้อยู่แถวนี้ไง แม่กุก็ซ่าเหลือเกิน ตามมันไปซะงั้น
แต่มันหายไปไหนไม่รุ
กุกลัวว่ะงานนี้ ยิ่งใกล้รับปริญญามีเรื่องเข้ามาเยอะจัง
หรือจะเป็นเพราะสร้อยคอคริสตัลส่องแสงวูบวาบหะรูหะราล้อมเสด็จพ่อ ร .5ของกุก็เป็นได้เนอะ
เพราะสร้อยเส้นนี้ มีคนมองนมกุเต็มเมืองเลย (มองสร้อยยยยยยย)
วันนี้กุตื่นซะบ่ายเลย ซะใจ อยู่กะพ่อกุต้องตื่น 11.30 มาทำอาหารเที่ยง
แต่พ่อบอกกลับไปคราวนี้ต้องตื่น 8 โมง ได้เลย พอพ่อออกไปทำงานกุก็นอนต่อ
กุก็ไปหาแม่ที่ร้าน วันนี้แม่งได้กลิ่นอะไรก็เหม็นไปหมดเลยอ่ะ
กุนึกในใจ ชิบหาย เมนก็ไม่มา กุท้องป่ะว่ะเนี่ย
คำถามตามมาอีก มึงจะท้องกะใครว่ะ แต่กุก็วิตกจริดอ่ะ
กุเป็นประเภทห้องน้ำหญิงเต็ม เข้าของผู้ชายก็ได้ว่ะ
กุก็เลยบอกแม่ สงสัยหนูท้องแน่เลยแม่ แม่บอกก็ไปให้ผู้ชายมันมาขอ
กุจะให้ใครมาขอว่ะ มันไม่มี
หรือเพราะว่ากุอยากมีลูกมากๆ +กับดูอุ้มรักแล้วเด็กเกิดขึ้นมาเองตามความต้องการของกุ
เห็นม๊ะ กุนี่ก็บ้า
แต่พอเย็นแล้วกุไปดมไอ้ที่ม่ะบ่ายกุเหม็น ก็ไม่มีไร แดกได้เอร็ดมันม่วน
แต่กุแอบภาวนานะ ถ้าแม่งท้องเพราะอสุจิผู้ชายตามห้องน้ำสาธารณะ
กุขอให้เชื้อนั้นเป็นของฝรั่งหัวทองตาฟ้า
ลูกกุจาได้ออกมาอินเตอร์ โฮ๊ะๆๆ
กุมานั่งอ่านกระทู้เกี่ยวกะวันรับปริญญา
วันนั้นรุ่นน้องสอบ
สงสารว่ะ
สงสารตัวเอง
แม่ง ตอนเข้ามาโดดเดี่ยวยังไง ออกไปก็เหมือนเดิม
ไม่เป็นไร เรามีกันและกันก็พอเนอะ จัดการเนอะ
ถ้าน้องมา กุจะดีใจมากกว่าอาจานบางคนมาด้วยซ้ำ
นี่รุ่นกุจบมาได้คงสาบส่งกันทีเดียว
เบื่ออาจานที่มีตำแหน่งต่อท้ายชื่อเพื่อความยิ่งใหญ่เพียงอย่างเดียว
แต้ไม่ได้เอามาใช้ประโยชน์ให้เกิดแก่คนรอบข้างเลย ประโยชน์เพื่อส่วนตนล้วนๆ
เซ็งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
7月6日 กลับบ้านกุกลับไปปิดว้าก
จริงๆแล้วก็แอบหล่เด็กไปด้วยอะนะ
ปีนี้ก็น่ารักดี แต่ไม่มีโดดเด่นเท่าศิรัฐเลย
ตุ๊ดเด็กก็เกิดมาเป็นชายซะจนมองไม่ออกว่าเป็นตุ๊ด
ปีนี้ปิดกันตรงลานประติมากรรม สว่างไปหน่อยว่ะ
เลยไม่ค่อยซาบซึ้งเท่าไหร่
ปีนี้กุคงไม่ไปทำสะพานมือกะเด็กๆมัน
เกิดเป็นพี่นี่ดีจัง
ซ่อมกุก็ไม่โดนซ่อม ได้แต่ซ่อมพวกมานนนน
หนุกหนานเลยกุ แอบแกล้งพวกอิวาว ซะจนขาชาเลยกุ 555+
สะพานมือกุก็ไม่ได้ทำหรอก แก่แล้ว ให้เด็กๆมันทำไป
ปีนี้เด็กเยอะชิบหาย น้องกุแขนเขียวกันท้วนหน้า
สะพานมือเส็ดอิเทียนบอกให้กุไปพูดกะน้อง
กุจาไปพูดอารายได้ ด่าได้อย่างเดียว
เด็กแม่ง เกลียดกุกันท้วนหน้า
งานเส็ดก็ไปแดกข้าวหลังมอ
กุซื้อเบียร์กลับมาให้น้อง 1 ลัง แต่ต้องให้อิมิ้นไป 3 ขวด แพ้พนันมันเรื่องบอล
สาดดดดด เยอรมันทำกุ
ก่อนกลับเจอปี 1 กุถามว่าโกดกุป่ะเนี่ย ยิ้มหวานให้กุซะงั้น
รักจ๊ะ รักเด็ก
4月20日 จบแล้วเย้
วันก่อนไปขึ้นทะเบียนบัณฑิตมาแหละ แหม๋ รู้สึกเหมือนเรียนจบแล้วจริงๆ
ทั้งๆที่ไม่อยากจบอ่า
นี่กุลืมเรื่องอัพสะเป๊ดไปแล้วนะ นึกขึ้นได้เพราะเห็นฝรั่งที่นั่งข้างๆหน้าตาดีอัพของมันอยู่
เอาเป็นว่า หลังจากเรียนจบมา
ไม่ได้ขวนขวายหางานทำแม้แต่น้อย
ไม่ส่งใบสมัครไปที่แห่งหนใดทั้ง
พ่อแม่กุก็ไม่ยักว่าอะไร
แต่พ่อแค่ไม่ให้เงินเท่านั้นเอง
แต่คิดหรือว่าอิชั้นจุยอม
บอกว่าพ่อว่า แหม๋พ่อ กดหมายข้อไหนระบุว่าลูดเรียนจบแล้วไม่ต้องส่งเสียต่อ
บ้านไหนทำก็ช่างเถอะ แต่บ้านเราไม่ทำเนอะ.... ว่าแล้วก็ไถ่เงินพ่อมาได้
กุยังไม่เครียดเพราะรอบข้าง เพื่อนกุก็ไม่เห็นทำงาน แต่เค้าหากันแล้ว
1月29日 ทวนๆกุไปงานเปิดตัวนิตยสาร สารกระตุ้นมา พี่ป๊อดน่ารักจัง
เบอร์ดี้..พาใจไปสู่ฝัน
พากุเที่ยวล่ะวุ้ย 2 วัน 1 คืน แต่กุอยู่ต่อ เก๋าป่ะละ
ไปมูลนิธิกระต่ายในเงาจัทร์
หนุกดี
ไปทำสกู๊ป ที่สยาม เรื่องขนมปังอบ
เห็นแถวม๊ะ ยาวไปจนสุดตึกขาว
เท่านั้นไม่พอ ต่อด้วยตึกแดง
เพื่อรอคอยไอ้ขนมนี่
ก่อนกิน เจ้าของร้านเค้าบอกว่า ต้องตบให้เนยกระจายก่อน
กุใช้เวลารอ 2 ชม !!
เข้าคิวคนที่ ... 117
หาว่ากุบ้าอะดิ
ป่าวบ้า ไปทำงาน ถ้าคิดจะซื้อกินเอง
ไม่มีทาง กุไม่กินแน่นอน
อร่อยมั้ย ก็อร่อยตามป่ะสาขนมพึ่งออกจาเตาอ่ะ
ไม่ได้อร่อยขนาดว่าต้องต่อแถวยาวขนาดนี้
ไม่กินก็ได้ แด๊กอย่างอื่นแทนดกว่าเสียเวลารอ 1月10日 ขัดจิตม่ะวานอัพไม่เส็ดเพราะเครื่องไม่ว่าง
ได้งาน ตอนแรกต้องไปทำเกี่ยวกะเกม ไปๆมาๆ ได้ไปทำเรื่องเกาหลีฟีเวอร์ซะงั้น
ทำคู่กะแพรวสุด หนุกหนาน
เรื่องนอนอีกแล้ว ม่ะวาน กุกะนอนตั้งแต่ 1 ทุ่มยาวถึง 7 โมงเช้า
แม่งเอ้ย ตื่นตอน4 ทุ่ม กุอยากจะบ้า ตื่นมา ต้มมาม่า กะหนมปังแด๊กซะเลย
กินยาแก้แพ้ไป 2 เม็ด กุต้องหลับบบ
มาม่ะคืน กุพยายามถ่วงเวลาทำกิจกรรมไปเรื่องๆแล้วนะ ได้แค่ 3 ทุ่ม อ่ะ นอนอคงไม่ตื่นกลางดึกหรอกมั้ง
กุคิดว่าตี 5 ที่ไหนได้ 5 ทุ่ม เอาอีกแล้วกู
กุพยายามหลับ นอนเกาตูดไปมา พอเคลิ้มๆ
โทสับมา ไอ้ชิกหาย เอาว่าไม่รับ ข่มตานอน มันก็วางไป 3 วิต่อมา แม่งโทมาอีก
โว้ยยยยยยยยยยยยยยย อารมกู วี๊นนนนนนนนนนนน โทมาท๊ะมายยยยยยยย
แล้วก็เม๊ากันลากยาวไปถึงตี 2 กุ ง่วงไปคุยไป
อ่ะ ตี 2 นอน ตื่น 8 โมง กุง่วงแสนง่วง
ขัดจิต
วันนี้กุดันเจอเพื่อนที่ป้ายรถเมล์ กุเลยต้องไปกะพี่เมล์ ปกติกุไปกะพี่แวน
กุเลยได้ทำฟามดี มีคนเค้าถามกุว่า
แม่ง กุต้องไปแดกข้าวกะบรรดาเพื่อนสาว เด่วมาอัพต่อ
มาแระ
ม่ะเช้ากุได้ทำฟามดี มีคนถามกุว่า ถึงตึกช้างรึยัง ถ้ายังก็บอกเค้าด้วย
คือก็บอก รู้สึกดีเพราะว่า กุไม่รู้เส้นทางกุงเทพหรอก รู้ที่ไปๆกลับๆทุกวัน
ถ้าเค้าถามกุแล้วกุตอบไม่ได้กุคงแย่
วันนี้ต้องไปโรงแรมปทุมวันปิ๊นเซส ไปสัมพาดคุณ คิม ฮันนา
ตอนกุทำหนังสือขอสัมพาด นึกว่าเป็นผู้ชาย มิสเตอร์ไปเต็มที่
พีอาเค้าโทมาบอกว่า เป็นปู้หญิง แฮะๆ หนูไม่รุนี่
เด่วไปแระ ออกซักเที่ยงฝ่าๆ นัดเค้าบ่าย 2
มีสาธิตอาหารด้วย เย้ๆ 1月9日 จิตยับสาดเอ้ยยยยย
ว่ะวานพี่พู่ชวนไปสวนจตุจักร โอ๊ย อยากจะบ้า มองไปทางไหนก็น่าซื้อน่าหยิบ
อยากจะได้เป็นเจ้าของ
แต่ขัดจิตอย่างนึง ทำไมมองผู้ชายไปทางไหนก็เจอสภาพเดียวกันทั้งนั้น
สวาวะเลียนแบบ เดินกระทบกันเป็นแถว มองแล้วจิตไม่สงบ
ผมทรงเดียวกัน เสื้อผ้าคล้ายๆกัน กางเกงเดฟๆ รองเท้าผ้าใบ
ขัดจิตกุมากกกกกกกกกกก ไม่มีสมองเหรอไงว่ะ
ส่วนสาวๆ น่าสนใจมาก กุเดินไปมองนมไป สบายอุรา
วันนี้กลับถึงห้อง 6 โมง ทำไรดีกุ สันดานหยาบเหมือนเดิม
เข้าร้านนายอินทร์อ่านฟรีดีฝ่า ไปอ่านสาวที่เป็นฮิทรีเลียอ่ะ
โอ้ว เรื่องจริงหรือนี่ อ่านไปถึงหน้า 140 กว่าแระ ไม่ไหวๆ
กลับห้องมาอ่านไอ้ยีสต์กวนประสาทต่อ อ่านไปหน่อยนึงก็ไม่อ่านต่อแระ กลัวมันจบ
แม่ง ง่วง ว่าจะนอนไม่กล้านอน รู้ตัวไง เด่วแม่งตื่น
1月8日 ยีสต์??? ยับ???หายไปนานม๊ะ เข้าเรื่องๆ
กุไปเป็นนักข่าวสาวสวย งงอะเด้
เออ เอาเป็นว่า กุต้องไปทำข่าว ไปคนเดียวด้วยนะ แล้วก็ต้องกลับมาเขียนข่าว ถ้าทำสกู๊ปก็ต้องมีข้อมูลมากๆ ถ้าไปเที่ยว ก็ต้องมีข้อมูลมากๆๆๆ ถ้าไปทำข่าวหรืองานแถลง ก็ต้องมีข้อมูลมากกกกกเช่นกัน สาดเอ้ย คือ ขนาดมีจานพิเศษมาบรรยายกุยังขอโดดไปแดกส้มตำเลย นี่กุต้องนั่งฟังเค้าแถลงอะไรมากมายและที่สำคัญ กุโดดไปไหนไม่ได้ ทรมานกายมาก ส่วนจิตใจบอบช้ำสุดๆ อัดเทปแล้วเอากลับไปฟังจะต่างอะไรกะเรานั่งฟังซะเลย กุเซ็งแดก แต่ก็ต้องทำเพราะมันคืองาน ไปคนเดียวด้วยไง ลอกไคไม่ได้ แต่แหม๋เวลาไปเที่ยวก็หนุกหนาน เพราะเราต้องลงประชาสัมพันธ์เชิญคนให้อยากไป เอาเที่ยว กิน ที่พัก ฟรี แต่แหม๋ กุไปมาหมดแล้วอ่าาา ตอนกุเรียนกุก็เรียนไปเที่ยวไป พี่น้องคับ กุซ้ำรอยเดิมทั้งนั้นเลย แต่ก็มีความสุขดี เพื่อนที่ทำงานด้วยกันก็หรรษา พี่ก็เฮฮา กว่าจะได้ขนาดนี้ กุเสียน้ำตาไปหลายตุ่มมากก งานแรก แย่ หัวหน้าบอกมางี้ กุนี่ เส้ามากมาย เรียนมา 4 ปีไม่มีการวิจารณ์งาน เพราะกุไม่ได้เรียนมาทางด้านเขียน ตัดเกรดออกมาทีเดียวเลย แต่นี่ มีการวิจารณ์งาน เพราะถ้าไม่ดีก็ลงพิมพ์ไม่ได้ กุหดหู่อย่างแรง แต่ก็พัฒนามาด้วยการที่พี่ๆทั้งหลายชวนหนูๆ เริ่มจากแรงกดดันจากหัวหน้า ไหนจาพี่เปิ้ลซักถาม พี่พู่เกริ่นนำให้ ไปหาข้อมูลพร้อมกะผึ้ง แ้ล้วก็กะลังใจจาก แพรว ปลั๊ก ต้น ได้ลงพิมพ์ไป กุดีใจหลายๆ
จาเม้าเรื่องแพรว สาวซวยยิ่งก่ากุอีก อดีตก่อนที่เพื่อนทั้งหลายว่ากุซวยแล้ว แพรวสุด(เคยถามว่าทำไมแพรวต้องสุด มันก็ไม่รู้ โซ อย่าถามกุ) ซวยกว่า มันซื้อโทสับ โนเกีย 6630 มาใช้เยี่ยงคนทั่วไปนี่แหละแต่เหตุใดไม่ทราบดลจิตดลใจให้ฝากไว้กะพี่แท๊ก จนป่านนี้ยังไม่ได้คืน จึงไปซื้อมาอีก แบบเดิม สงสัยยังไม่ทันได้โทออกด้วยซ้ำ แค่ข้ามสะพานลอย มันก็โดนกระชากกระเป๋าไปอยากรวดเร็ว จากปากคำของนางสาวแพรวเล่าว่า ตอนนั้นกุพูดได้อย่างเดียวว่า "โทราสาบกู....." กลับเข้าออฟฟิต มีแต่คนบอกให้ไปทำบุญ เรื่องราวดำเนินต่อไป1เดือนโดยประมาณ หายอีกแล้ว หายแบบ รู้ตัวและไม่รู้ตัว คือแบบ วางไว้ หันมา หาย ในออฟฟิต เหลือเชื่อ... คาดว่าคนภายใน แต่ ม่ายมีหลักฐาน แพรวสุดคงต้องทำบุญซัก 23 วัด ถึงจะล้างซวยได้
เอาล่ะ เกี่ยวกะหัวข้อ วันนี้ วันนั้นและวันไหน เมื่อวานนี้เอง กุเปลี่ยวมาก นอนขึ้นอืดทั้งวัน วันหยุดไง ขอซะหน่อย ล่อบ่าย 2 ตื่นมา มีไรทำแต่ไม่ทำคับ อ่านแม่พลอย ตั้งกะลูกคนแรกยันแม่พลอยตาย แสนเส้านัก เพราะไม่มีอะไรไว้อ่านแล้วซี่ ชวนไอ้บอยไปกินข้าว ไม่รุจาไปทำไร ไอ้บอยเลยไปตัดผมแก้กลุ้ม ส่วนข้าพเจ้า จะไปเล่นเกมเพ ชม ละ 20 อยากเล่มบอมเบ้อแมน ขณะที่รอลิฟท์ เวณเอ้ย กุเป็นสาวน้อยจะให้ย่างกรายเข้าไปในดินแดนชายฉกรรจ์ก็กะไรอยู่(โซนเล่นมเกมมีแต่เด็กปู้ชายน่ากินๆ) เลยไม่ไปดีฝ่า
ไปอ่านหนังสือฟรีที่ร้านนายอินทร์ สาวไซลายหน้า 153 ค้างไว้ๆ อ่านต่อ จบอ่านเรื่องเพื่อนสนิทประมาณว่า ชญ แต่งงานกัน แล้วเมียท้องไม่ได้ต้องหาคนอุ้มบุญ เลยให้เพื่อนสนิทผู้ชายอุ้มให้ พอท้องออกมาปรากฏว่าเลือกไม่ตรงกะเมียดันไปเหมือนเพื่อน งงอะเด่ะ คือแต่งกะเมียแล้วก็เยกะเพื่อนไปด้วยอ่ะ ลูกที่เกิดมาเลยไม่ได้มาจากไข่เมียแต่มาจากเพื่อนสนิทผู้ชายโดยตรง โอ้ววววว เค้าบอกว่าเป็นเรื่องจริง อับเฉามากอ่ะ อ่านจบไปอีกเล่ม
รู้สึกตัวเองไร้สาระเลยย้ายมุมหนังสือ ไปแถวๆเรื่องสั้น แม่ง สาระก็เยอะเกิดอีก เหลือบไปเห็น "โลกนี้มันช่างยีสต์..." ประมาณนี้ แม่ง มีนมดำ ขี้ ตด เอามาอ่านคำนำเออน่าสนว่ะ เพราะต้องเจ๋งจริงถึงเอามารวมเล่มได้ ไอ้การรวมเล่มแบบนี้แบบ เอามาจากเน็ตอ่ะ เคยอ่านของ ฯลฯ ไปยาญใหญ่ แม่งอ่านแล้วเส้าน้ำตาแตก เล่มนี้ที่มาเหลือกัน แต่อ่านแล้วขี้แทบแตก แม่งฮาชักเริ่มอยากรู้ว่าคนเขียนเป็นใคร โอ้วววววจัดว่ามีสกุลรุ่นช่องอยู่ไม่น้อย พ่อแม่เค้าก็นักเขียน การศึกษาก้ดี แต่ลีลาการเขียนพี่แก สุดยอด อ่านไปได้ 30 กว่าหน้า พลิกกลับไปดูราคา 175 บาทเทียบกะหนังสือม่ะกี้ เกี่ยวกะขนม เล่มตี๊ด 290 กุซื้อบักยีสต์นี่แหละวุ้ย
อีกอย่างที่ซื้อ กุอยากรู้ว่า คำจำกัดความของยัสต์ของพี่แก คืออะไร นี่อ่านยังไม่จบหรอก กลัวอ่านจบเร็วแล้วจะไม่มีไรให้อ่าน เก็บไว้ฮานานๆ
"ยีสต์" ของพี่แก คงเหมือนกะ "ยับ" ของกุละมั่ง จะห่าเหวดีเส้าเหงาเลว ก็ "ยับ" อ้อ อีกอย่าง พี่แก คนเขียน มิสเตอร์ แทนไท แกเป็นครู สอนเด็กมอปลาย ได้ใจว่ะ อยากได้มั่งอ่ะ คือ ไม่ได้คิดว่าตัวเองถูกต้องเสมอไป เข้าใจอารมเด็กอ่ะ อยากได้มั่งอ่ะ แต่กุจะอยากได้ไปทำไม กุพึ่งเรียนจบ อย่างน้อยพี่แกก็รู้จักวิเคราะห์และมองย้อนถึงการสอนของตัวเองว่า ดีพอหรือยัง หรือ ยังไม่ดีพอ อิจฉาเด็กที่ได้เรียนกะอีตาลุงนี่จัง แต่คนที่อาการยับอยู่ในขณะนี้ แม่แพรวสุด โทสับหายไง แล้วรู้ด้วยว่าไคเอาไปถ้าไม่ผิดจากการวิเคราะห์ มันเลยฟุ้งฟิ้ง ถ้าเป็นกุ กุคงอดถามไม่ได้ พี่ๆ เอาของหนูไปป่ะ
วันนี้ว๊างว่าง หัวหน้าไม่เข้าเลยไม่มีไคแจกหมายงาน กุอยากได้หมายไปประจวบจังเลย งานของโซฟิเทลเกี่ยวกะขบวนรถโบราณ อยากไปๆๆๆๆๆๆๆ วันมันคาบเกี่ยวกะกลับไปตัดชุดครุย ถ้ากุได้ไปงานนี้ ชุดครุยค่อยว่ากัน เพราะชุดครุยตัดที่ท่าพระจันทร์ เมื่อไหร่ก็ได้ 11月13日 ความสุขของชั้นในขณะนี้หายไปนานมากกกกกกกกกกกกกกกกก
เนื่องมากจา ความซวยซ้ำซวยซ้อน
หาที่ฝึกงานเลือดตาแทบกระเด็ด
ก็อิเอมมี่นะเซ้
บอกว่าได้ๆ
แล้วก็ไม่ได้
เชอะ
ไปมติชนก็ได้ฟ่ะ บิ้วตี้จัดการเดินเรื่องให้
และวันต่อมา อิน้องก็หามาให้
อ่า ไปทางอิน้องก่อนดีกว่า เพราะบิวบอกว่า ไม่ได้อันนั้นก็มามติชน เพราะ ชัวร์
อ่ะ ไปๆๆ ไปพะหัด
ไม่ปฐมนิเทศฝึกงานแม่ง แระ
ไปกินโออิชิ
อิน้องแดกแหลกอีกแล้ว
แล้วก็เดินดูของ
แล้วก็ไปเสารี
แล้วก็ไปบ้านน้อง
ไปนั่งทำยาดม
แล้วเช้าก็ ไปกันๆๆ
ตื่นเต้นใจจะขาด
แต่พอเข้าไปสัมพาด กลับไม่รุสึกอะไรเลย เฉยมาก พี่ๆเค้าดีจัง
เค้าจาให้ชั้นไปทำสาขาอื่น ที่มีนบุรี ชั้นก็บล๊อคเลย
หาหอไว้แล้วค่า
แล้วก็ไปคุยกะหัวหน้าแผนก พี่เค้าอ่านเรซูเม่ชั้น แล้วก็ขำๆ
ชั้นก็ งง
แล้วเค้าก็ชวนคุยไปเรื่อย เค้าถามว่า อาทิดหน้าทำอะไร ชั้นก็บอกว่ามีสัมมนาก่อนจบ เค้าก็ถาม เรื่องอะไร ทำยังไง ประชาสัมพันธ์ยังไง
ชั้นก็ ทำคัท ใบปลิว แล้วก็ไปพูดตามห้องเรียน เค้าก็ขำ
เค้าก็บอกเรื่องเงินเดือน บอกวันหยุด
แบบ ไม่ดูอะไรชั้นเลย
ชั้นก็ยังเรียนไม่จบ แต่ชั้นขอมาฝึกงาน ขอให้ชั้นเป็นพนักงานเลย เวอร์มากกกกกกกกกก
แถว 3 เดือนไปแล้วก็ขึ้นเงินเดือนให้อีก
ดีจัง พอเส็ดก็"ปชอปปิ้ง แล้วก็ซื้อเคเอฟซีมาเลี้ยงเมด
แล้วอีกวันก็ไปชอปอีก หมดตูดเลยกุ
เพื่อนบอกว่า ความซวยมันไม่สิงใครนาน
ขอบใจ กะลังใจน้า
เห้อ
ชั้นจะต้องไปจากที่นี่แล้ว มหาลัยที่ช้านร้าก
รู้สึกว่าตอนนี้ 82 คน
/font>
สู้ๆ ท่องเที่ยวสู้ตาย
10月2日 กุ ไปไหนดี
9月9日 บายเนียร์โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
บายเนียร์ ฝนตก ชุดขาว
สาวชุดขาวเพราะธีมเป็น ไวท์ปาร์ตี้
ขาวกันทั้งงาน เสื้อบางๆทั้งนั้น
กุมีเรียนทั้งวันเลย
แล้วเย็นแม่ง มีสอบแบดอีก
กุสอบเกือบจะสุดท้าย
อิลูกชายกะน้องชาย ขอแลกสอบก่อนเพราะจะรีบไปแต่งหน้า มันไม่ยอมแลก
มันไม่ยอมแลก มันบอก เด่วมันไม่หล่อนะเอออออ
หึ่มๆ ยอมก็ด้ายยยยยยยยยย
สอบไปก็ปั่นแต้มไปให้จบเกมเร็วๆ
กลับมาก็ต้องมาซ้อมร้องเพลงอีก แล้วก็"ปแต่งหน้า หนูเปรมหมวยแต่งให้
สวยซะ ชอบๆ
แต่ว่า ฝนตก
กว่าจะได้ไปที่งานก็ 2 ทุ่มได้
ไปโดย มีรถตุ๊กๆมารับที่หน้าหอ โชเฟอร์คือ น้องเป้ก และน้องปาล์ม
วันนี้ลูกหลานชั้นแต่งหล่อกันน่าดูเห็นไปยืมสูทธุรกิจกันมา ก็หวังว่าจะได้เจอลูกหลานในงาน
ไปถึงงาน มันมืดอะ ฝนตกด้วย มีแต่คนกางร่ม
ก็หนุกหนาน อิดมมิเย่ดันเดินเข้ามากอดแล้วบอกว่าขอโทษเรื่องงานวันนี้
หู่ย ก็ฝนมันตกหนูไม่ได้ผิดซะหน่อย จัดให้พี่ๆก็ปลื้มกันจะแย่
แล้วดันมาร้องไห้อีก กุจะบ้า กุก้ร้องตามสิพี่น้อง
ถึงเวลาขึ้นปร้อง ก็ร้องไปดูเนื้อไป หนุกหนาน
ไปผูกข้อมมือ ผูกกะจานกอบ แม่ง ประโยคแรก ครูขอโทษด้วยที่ไปเกาะช้างด้วยไม่ได้
กุ น้ำตาแตกเลย จบครับพี่น้อง จานก้อยไปคนเดียวคะแนนกุจมมิดดินแน่
กุออก 2 บัส ในขณะที่กลุ่มอื่น บัสเดียวไม่เต็มเป้าหมายอยู่ที่ 30-38
ของกุเป้าหมายที่ 70 สรุปว่ามีไป 61 แต่จำนวนห้องเต็ม เพราะกุไปเหมาโรงแรมไว้
ทัวร์กุดูจำนวนห้อง
ถ้าคะแนนกุน้อยกว่ากลุ่มอื่น หึหึ ด้เจอกัน
กุก็บ่อน้ำตาแตกแหละ ไอ้จอย ไอ้หนึ่งก็ร้องทั้งงาน ไม่ว่าช่วงไหนเจอหน้าเป็นร้อง
เห่ออออออออ กุก้เส้าน๊า
วันนี้ชั้นแอบป๊อบอยู่ มีน้องมาขอถ่ายรูปตูมเลย
ชุดชั้นแกแนวแอบเวอร์ แต่ก็มั่นใจ
เหมือนเป้นวันสารภาพบาปไงไม่รุ
คนโน้นคนนี้มาขอโทษขอโพยกันใหญ่
กุลืมไปหมดแล้ววววววววววว เพราะกุเองก็ไม่ได้ดีอะไร
แต่ที่กุจะจำต่อไปคือ "ตัวป่วน"
กุเห็นตอนกุขึ้นเวที ใส่หมวกอำพราง
ไม่รุว่า ไม่เข้าใจหรือสำนึกไม่ได้ก็ไม่รุ
ว่างานนี้ "โอนลี่ ทัวริซึ่ม"
เซ็งว่ะ ไม่ใช่คนเดียวหรอกที่เซ็ง พวกกุก็เซ็งกันทั้งรุ่น
แต่อารม มันไม่อยากจะเอาไปแลกด้วย เพราะมีความสุขเหลือเกิน
สุขที่ได้อยู่กะน้อง กะเพื่อน กะท่องเที่ยว
งานน้องตั้งใจจัด รู้สึกได้ว่าอบอุ่น
วันนี้ชั้นโกดมากถึงมากที่สุด ลูกชายกะน้องชายกุ ไม่โผล่หัวมาเลย แถมกลับก่อนอีกต่างห่าง
ไอ้ต้องก็มาบ่นไรไม่รุ ไม่ได้ฟังเพราะกุโมโห กดมะซะส่งไปหาน้องชายซะงี้น
ใช่ซี้ งานนี้มันมีแม่มันมางาน 2 คน กุเลยไม่สำคัญซะงั้น
ทั้งๆที่นัดกันไว้แล้ว
กุไม่เคยโกดรุ่นน้องมากขนาดนี้ ครั้งนี้กุโกดมาก
แต่กุก็หยุดอารมไว้แค่นั้น เพราะน้องคนอื่นยังเข้ามาแบบมากมาย
เจ้าเกี๊ยวก็เอาของมาให้ ถ่ายรูปแล้วก็รีบกลับหอ
กุอยากไปแดกเบียร์กะน้องโคดเลย แต่ติดที่ ชุดกุมันไม่สามารถที่จะไปอยู่กะผู้ชายทั้งฝูงได้
ไม่ได้กลัวไรหรอก กลัวพวกแม่งอ้วก
กุแอบหวังว่ากุส่งมะซะไปหาน้องชาย มันอาจจะมารอกุที่หอ แต่ก็เปล่า
กุจะจำไว้
มีอุบัติเหตุนิหน่อย กุมารู้ทีหลังว่าเป็นความเสือกของน้อง ของเด็กที่รู้เท่าไม่ถึงการณ์
ทำงานที่ ดี ให้มีจุดเย กุแม่งอยากโดดถีบชิบ ถ้าไม่ติดว่ามันก็เย็บไปแล้วหลายเข็มนะ
กุกลับมาห้อง ออนเอม เจอน้องชาย
กุโกดว่ะ
ถึงน้องท่องเที่ยว
ความรู้สึกมันอธิบายไม่ถูกรู้แค่มีความสุข
ขอบคุณ ที่จัดงานนี้ด้วยความตั้งใจ
ไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้น
อย่าไปฟังจากใครว่าเค้าจะว่ายังไง
ในเมื่อจัดงานนี้ให้พี่ อยากรู้ว่างานเป็นไงก็ให้มาถามพี่
เห้อออออ
ไม่อยากจะเรียนจบเลย
3 ปี ครึ่ง ไวโคดๆ
วันนี้กุไปซื้อของทำทัวร์
แล้วก็เตรียมตัวออกทัวร์ เหนื่อยเหี้ย
พึ่งไปซักผ้าเนี่ย
ถามว่าพร้อมมั้ย
ไม่รุดิ ไม่ตื่นเต้น ไม่เครียดหรอก
มันชินมากกว่า
ทำมาเยอะแล้ว
มันจะต้องสำเร็จ กุซะอย่าง
เกาะช้างเอ๋ย ฟ้าจงสวย น้ำจงใส
8月31日 เมืองโบราณ+3c camp+สานสายใยหัวใจTourismคือ กุอัพ ไว้จาเส็ดแระ ไอ่อึ๋มมานั่งเล่มคอมกุ หายหมดเลย กุเลย ไมอัพแม่งแระ
ไปเมืองโบราณ ร้อนโคดดดดดดดดดดดดด
ออกตั้งกะ6โมงเช้า ถึงเที่ยง เวนกำ
โทหาลูกชายทั้งวันอะ วันนี้ปล่อยเด็กๆทำงาน
กว่าจะกลับ โอ่ย เป็นห่วงๆๆๆๆๆๆๆๆ
กลัวโดนโจมตีไม่ใช่ไรหรอก
ค่ายวันที่ 2
กุละเซ็งกุพิมไปได้อารมมากแล้วหาย
งานสานสายใย หัวใจ Tourism กุไม่ได้เตียมไรเลย เพราะกว่าจะตื่นก็บ่าย 3 ขึ้นไปบนงาน บรรยากาศถือว่าดี เล่นเกมกัน หนุกกนาน ไปบังคับให้อิแมนขึ้นก่อนเพราะอะไรไม่รุ กุก็ขึ้นไปร้องเพลง พรุ่งนี้ไม่สาย เอมร้อง ข้อความ และเพลงสุดท้าย กลับมาได้รึป่าว ปอบอกให้กุพูด เพราะกุร้องไม่เป็น พูดได้ไม่ถึงประโยคเลย น้ำตามันเอ่อล้น ไม่รุทำไม เพื่อนกุก็ตะโกนด่า เพราะพวกมันก็น้ำตาคลอ กุไม่อยากไปเลย แต่เวลา มันเร่งกุ พูดไม่ออก เท่าไหร่ เพราะเอาแต่ร้องไห้ น้องเอาผ้าเช็ดหน้ามาให้ กุฝากรุ่น 2 ดูแลน้อง แล้วก็บอกให้น้องเข้ามาหาพวกพี่บ้าง เพราะพวกกุงานเยอะ กุพูดไรไปไม่รุ อิเอมก็ต้องคอยบีบหัวไหล่กุเพราะกุพูดไม่ออก แล้วมันก็น้ำตาคลอเหมือนกันแหละว่ะ
ถ่ายรูปรุ่น 1 ซึ่งมาไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ก็ดีใจที่ยังมากัน อิปูอยู่ดีๆก็ร้องไห้ น้องปี 1 มาขอถ่ายรูปกุใหญ่เลย โฮ๊ะๆ ยังกะดารา ถ่ายรูปรวม แล้วอิก้องกล่าวปิดงาน ไม่ได้พูดห่าไร ขึ้นไปก็ร้องไห้พอๆกะกุ
เห่ออออออออออ
4 ปี ช่างสั้นนัก แล้วน้อง ก็แสนดี
ไอ้น้องเกี๊ยวก็ร้องไห้ ชิบหาย อย่าร้องดิ พี่ก็โศก ไอ้หนึ่งก็ร้อง เอาเข้าไป ได้ข่าวว่ากุยังอยู่อีก 1 เดือนเว้ยยยยยยย
ช่วงเวลาที่เหลือก็งานเยอะเหี้ยๆ
พบปะกัน ยิ้มกันก็คงเข้าใจเนอะ ชาวท่องเที่ยวทั้งหลาย รักจัง รักนะ ทุกคนเลย
8月23日 เครียดมั้ยโอ้ว
งานกุเยอะอีกแระ
วันนี้เจออาจานชื่อเรียกเข้าไปคุย เรื่องค่าย
ยับคับ
เจอบรีฟงานตอนเย็น หยกจะเจ้เข้าไป เพราะเค้าไม่ชอบเด็กวีนแตก(ซึ่งคือกุเอง)
บรีฟเสร็จ กลับหอ ประชุมเกาะช้าง เครียดอีกแล้ว ลูกทัวร์ยังหาไม่ได้
ต่อด้วยประชุมหนังสือรุ่น กุปวดหัวตึบๆเลย บอกเจนว่า กุรมไม่ดี อย่าพึ่งเข้ามายุ่ง
เจนก็ทำตามแต่โดนดี กุไม่อยากพูดกะไคตอนอารมไม่ดี เพราะแค่หน้าก็หมาแทบจะไม่มองแระ
แค่ขนาดหนังสือรุ่นก็ต้องเถียงกัน กุ ชาวท่องเที่ยวต้องการเล่มใหญ่ไว้ก่อนเพราะถ้าเล่มเล็ก รูปที่ลงจะเล็กไปด้วย
ตอนแรกเอาเล็มกะติ๊ดเดียว กุก็ไม่ยอมอีกอ่ะ เลยจูนเข้าหากันที่ระดับกลาง แต่ก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่เพราะมันเป็นขนาธรรมดา
ไม่รุจัดคิดซะเลยว่ารุ่น 1 ต้องทำไรที่มัน ยิ่งใหญ่ไว้ก่อน
ธีมอีก ท่องเที่ยวก็ธีมกุสิ ยังจะมาแซวเหมือนกัน สถานที่ประทับใจเหมือนกันทำไม
แล้วรูปสาขากุเยอะมาก ขอไปเลย 100 หน้า สะใจซะ
สรุปว่า กุก็เถียงทั้งๆที่กุปวกหัวกบาลงั้นแหละ
ประชุมคณะเส็ด ประชุมสาขาต่อ
ยังไม่จบ ท่องเที่ยวมีตากล้องเป็นของตัวเอง 3 คน ไม่ต้องการสาขาอื่นมาช่วย เพราะ ท่องเที่ยวต้องการแบบ 100%
ก็ดันจะมีสาขาอื่นมาช่วยถ่าย ซึ่ง ...รู้กันอยู่ แล้วไคจะไปถ่ายกะพี่แก ไม่รุจักกันเลยบอกไอ้ต้นว่าถ้าจะเอาไป
ก็เอาเสื่อติดมือไปด้วย ไปนั่งเล่น เพราะไม่มีไคถ่ายด้วยหรอก
จบ ขึ้นห้อง เมดกุเรียนธุรกิจ กะลังซ้อมการแสดงห่าไรไม่รุ ก็ก็พยายามไม่กวน เพราะหน้ากุกวนส้นตีนสุดๆ
ก็ จะกินยานอน เพื่อนก็ซ้อมไป กุบอกว่าซ้อมไปเหอะ กุเหนื่อย เด่วแดกยานอนได้ ไม่รบกวนกุหรอก
พอยาเข้าปาก โอ้ว อ้วก กุ เครียดมากจนอ้วก เพื่อนที่ซ้อมละครอยู่ วงแตกเลย กุก็บอกแล้วว่ากุไม่เป้นไร
กุขึ้นนอน แดกยาแก้ปวดหัว เอ่า ไอ้มิ้นจะมาคุยเรื่องทัวร์ เอ่าหยกมาคุยต่อ พี่เอมโทมาเพราะเป็นห่วงกุ กว่าจะได้นอน
ตื่นมา มีเรียนเฟ้น ยังดี สดชื่อหน่อย วันนี้ไม่เครียดเท่าไหร่ บ่ายเรียนต่อ
วันนี้มีถ่ายรูปลงหนังสือรุ่น ชุดนักศึกษา เอ่าไปๆๆ หน้ามอ บ่าย 3 โมงครึ่ง
ร้อนชิบหาย วันนี้กุไม่พร้อม หน้ายับมากเลยช่วยไอ้ต้น
เพื่อนเราแต่ละคนก็เหลือเกิน ไม่ดี เอาใหม่ ล่อเป็นอัลบัม
ช่างก็ขี้เกรงใจ ผู้ชาย นิสัยก็งี้ ลิมิตบอกไป คนละ2 รูปเท่านั้น บางคนเป็น 10
ปอรับไป24 คน หมีรับไป 28 ต้นรับไป 26
กุลืมน้ำให้ตากล้องด้วยว่ะ หิวน้ำมากกกกกกกก ร้อนโคดดดดดดดดดดดดดด
มีบุชกันเล็กน้อยเพราะบางคนมารอนาน
ไอ้พวกผู้ชายก็ให้ ญ ถ่ายก่อน ตั้งแต่ บ่าย 3 ครึ่งเลิกกอง 6 โมงเย็น กุจาบ้า
ไปกินข้าวหลังมอ
กลับห้อง
วันศุกร์ กุไม่ไปเรียนอ่ะ งานเยอะชิบหาย แหยกชวนไปหัวหินก็ไม่ไปไม่มีตัง
ไอ้ต้องงานไม่เส็ด เห่อ เพื่อนก็จะไปหัวหินตอน บ่ายครึ่งเลยต้องลากมันไปวาดที่หัวหิน
กุไปนั่งเฝ้าเอง เด่วไม่เส็ด
สรุป หยกก็ไม่ไปกินเค้กบ้านใกล้วัง กุนึกว่าเพื่อนกุออกมาจะไปทำธุระหรือไปเที่ยวไหน ป่าวเลย
ออกมาเพื่อให้รถเต็มเพราะเพื่อนอีก 2 คนจะไปกินเค้ก
กุถามหยกออกมาทำไม หยกบอก ออกมาเอาเสื้อไปสกีนซึ่ง ออกมาตอนเย็นก็ได้
เหอะ ไม่มีจุดหมาย ออกมา ตั้งกะบ่าย ธุระตัวเองมีตอนเย็น
กุละโคดโมโห แทนที่จะออกมาตอนเย็น จำเป็นเรอะที่ต้องออกมาซะบ่าย รีบขนาดนี้
กุก็นึกว่า เออ ออกมากินเค้ก หรืออารมอยากมา ก็ป่าว ออกมาเพื่อให้รถเต็ม หารค่ารถ
ออกมาตั้งกะบ่าย 2 กลับ 2 ทุ่ม โอ้ว กุจะบ้ายอดเซ็ง
วันนี้นัดประชุมทำคัท
เจออิเหลี่ยม ขอเลื่อนเป็น 6 คึ่ง
แต่กุไปเกือบทุ่ม เหอะๆ
งานกุเยอะนี่
กว่าจะได้เนิ่มลงมือวาดต้องรอไอ้แมนตอน 3 ทุ่ม กุละเซ็ง
แต่ละตัว
หยกพลาดซื้อขนมมาเลี้ยงน้อง ตัวเองไม่ไกนเลยไง เจอลิงฟาดเรียบ
กุไปซื้อหนมก็หมดไปอีก เด็กพวกนี้ สุดยอดดดดดดดดดดดดดด
มีเรื่องเครียดอีกเรื่อง เกาะช้าง
เครียดที่ คนเกิน
ชิบหาย ทัวร์คนแก่ดิคับ คนแก่ซะ 20 กว่าคน
เป้าหมายกุวัยสะรุ่น แล้วกุจะสันได้ป่ะละ
กุเส้าดิ คนเต็ม แถมจ่ายมาแล้ว
กุกะหยกรวมกัน -ป่าน 7 คน ฟ้า แม่หยก พี่หยกจ่ายเต็ม เจน บิว ต่าย จีมัดจำ กิ๊ฟ วุด เท่ากะ 16
มิงค์ -พี่ชาย 2 มัดจำ เทียน นก นุ้ยเท่ากะ 5
พีท -คุณเพื่อนของแม่ ก็รุ่นป้าๆ มัดจำมา 1 หมื่น อีก 8
เติ้ล -รุ่นเดียวกะพีท มัดจำ 1 หมื่น อีก 9
จัง 2
อ้อไม่ได้
40 คนคับพี่น้อง
+ อาจาน อีก 2 ไปฟรี
โอ้ววววววววว กลุ้มใจ กุจะเอนเตอเทนไง กุไม่เคยออกทัวร์วัยนี้อ่ะ
คนไม่เต็มก็เครียด
นี่คนเกินเครียดยิ่งกว่า
ที่เด็ดกว่านั้น ไอ้ดำน้ำเต็มวันนี่สิ โอ้วว กุครึ่งวันยังเหนื่อย แล้วป้าๆละ
อาจานกอบก็กลับวันพุด กุ จาปรึกษาไคได้ฟ่ะเนี่ย
อ่ะ วันนี้ประกาศผลน้องที่ได้มาค่าย กุก็ประกาศซะ 5 ทุ่มเกือบเที่ยงคืน
ก็งานเยอะอ่า
โทดทีน้องๆ
พรุ่งนี้ต้องเริ่มจับเฟ้นมั่งแระ ไม่งั้น ผ่าน แต่อาจจะร่อแร่
อ่อ อีกงาน พรุ่งนี้ 8 โมงออกไปสำรวจที่ทำค่าย กลับมา 4 โมง นัดต้นถ่ายรูปอีก
เย็นประชุมเกาะช้างอีก
8月15日 ชีวิตกุ ยุ่งเหยิงฝรั่งเศสผ่านพ้นไปด้วยดีเพียงครึ่งทาง
งานอาจานก้อยผ่านไปได้อย่างสวยหรู คงเป็นเพราะ กุโมโหด้วยมั้ง
เลยเอางานมาทำคนเดียวแม่งเลย วิเคราะห์ swot ทำด้วยความโมโหมันจะมีแรงผลักดัน
งานออกมาเริ่ด สำหรับตุวกุนะ
สับหรับอาจานไม่รุ
ที่นี้เป็นคิวของ อีไอเอ กุก็ได้แต่หาข้อมูลมาไว้เยอะๆ เพราะไม่เคยเข้าเรียนซักกะคาบ
กิจกรรมการท่องเที่ยว กุเลือกดำน้ำ เพราะกิจกรรมอื่นกุคิดไม่ออก+ไม่รุว่าผลกระทบอะไรดี
ดำน้ำมันก็ต้องคู่กะดูปะการัง ก็ตอแหลไปซะ
ภาวะโลกร้อนก็ตอแหลอีก
ข้อสุดท้ายหยกช่วยทำ กุก็ตอแหลเสริมเข้าไปอีก เป็นที่สนุกสนาน
เช้าพะพัด แหกขี้ตาไปขึ้นรถไปบางกอก ไปโบ๊เบ๊ ไปหาซื้อเสื้อ
หาสียากชิบหาย ฟ้าน้ำทะเลลึก หายากเชี่ยๆ เสียเวลาไป ทั้งวัน
ซื้อคอโปโลให้รุ่นพี่ ซื้อคอกลมให้รุ่นน้อง คอกลมดันไม่มี กุนั่งรอตั้งนาน
บางร้านแม่ง สีมันผิดกัน 1 เบอร์ จะย้อมแมวขายกุ กุก็ขีวีน ดีนะยังไม่จ่ายตัง
กลับเหอะ เหนื่อย สั่งไว้แระพรุ่งนี้มาเอา ไปนอนบ้านหยก ไปอบไอน้ำผม
ตื่นๆ ไปเอาเสื้อ ข่าวดีชิบหาย เสื้อที่สั่งหมด เออ กุต้องไปเดินหาใหม่
ไม่ไหวๆ โทไปหาน้องๆทั้งหลายถ้าพี่ขอเก็บตังคนละ 50 บาทจะโอเชม๊ะ
ไม่มีปัญหา กุเลยล่อคอโปโลทั้งค่าย ไฮโซมากๆ
นั่งลุงซี่กลับ ไปหาพ่อต่อ โอ้ว ไปซื้อตอนบ่ายโมง ได้ 2 โมงครึ่ง
พอ 2 โมงครึ่งโอ้ว รถรอบ บ่ายยังไม่ออกเลย ก็ต้องรอไป
รอไม่ไหวขึ้นแทรกแทรงแม่งเลย กุเห็นเค้าทำกันมาหลายรอบแระ
เออ กุถึงหาพ่อตอนทุ่ม สุขใจมากๆ นอนเลย เหนื่อย
ตื่นเช้าเข้าบางกอกอีกพี่น้อง ญาติโกโหติกาทำบุญ อะเข้าๆ
หลับๆ พ่อ 11 โมงครึ่ง อะ ไปเซนปิ่นๆ
นัดนุ้ยเที่ยง นุ้ยมา บ่ายครึ่ง เยี่ยม
ไปถึงห้องอัดแถวลาดพร้าว 2 ครึ่ง อัดๆ เหนื่อยชิบ
ได้เพลงเดียว
กลับๆ นั่งลุงซี่ไป เสารี กินข้าวๆ เอ่า กลับๆๆ
ไปสายใต้ กลับบ้าน โอ้วว เหนื่อยเหลือเกิน
กลับมาถึงนอนเลยไม่พูดไม่จาไม่คุยกะใครทั้งนั้น
ตื่น 10 โมงเข้าเซนปิ่นอีก กลับๆ
กลับมอคับพี่น้อง
กลับมอ กินข้าว ทำงานต่อ ข้อสุดท้าย โอ้ว เส็ดซะตอน 5 ทุ่มครึ่ง
โทรเรียกน้องแวววาวให้มาเอางานไปส่งให้หน่อยเพราะหอปิด
อิแววมา เสียเดลิโอไป 1 กล่อง
อะนอนๆ เหนื่อยๆ
ตื่นๆๆ กินๆ ไอ้ชิบหาย ตู้เย็น ปิดไม่ได้
ทีนี้ไคเอาไอติมมาแช่ตู้เย็นแล้วไม่แดกกุจะเอายัดรูหู
ซื้อมาแช่แล้วก็ปรับองศา ไงล่ะ น้ำแข็งเกาะจนปิดไม่ได้
ไคล่ะ กุไง กุล้างตู้เย็นคนเดียว
ผ้าก็เปียกเอาผ้าไปซักอีก
โอ๊ย เซ็ง เชี่ยๆ
เด่วถ้าอิเด็กเขมรไม่มี พอนเดอริงกลับมา 12 ชิ้นกุจาไม่ให้เข้าห้อง
ยังคับพี่น้อง ยังมีเกาะช้างรออีก
ท่องฝรั่งเศสอีก 2 หน้า
ค่าย 3c camp
ทริปใต้
คู่มื่อสูงอายุ
กุรุแระกุลืมอะไร กุลืมคุยกะพ่อกะแม่นี่เอง
8月8日 ง่วงเว้ยโอ๊ย
ประสาทจะแดกอีกแระ
ล้มตัวลงนอนนานแระนะ แม่งไม่หลับซะที
เครียดว๊อยยยยยยยยย
ทัวร์นครนายกของเพื่อนผ่านพ้นไปด้วยดี
ทัวร์เกาะช้างดิคับพี่น้อง ยังไม่มีอะไรเป็นรูปเป็นร่าง
ไอ้คนทำงาน ก็ทำไปเหอะ เหนื่อยนะเว้ย
ไหนจะอีไอเอ อีก กุจะบ้า สอบเทคโฮมนี่แหละที่กุเกลียด
ค่ายอีก แว่วมาว่าค่ายกุ ชนกะวิชาแค้มปิ้ง
แล้วสต๊าฟกุไม่รุเรียนแค้มปิ้งกันรึป่าว
ไม่มีสต๊าฟไคจะทำฟ๊ะ
วันแรกกุก็ไม่อยู่ ดันเสือกชนกะทริปเมืองจำลองแล้วดันไปสอบอีก
ภาษาฝรั่งเศสด้วย ท่องอีกยาวบานตะไท
ทริปใต้อีกจะมีงานหอยไรอีกไม่รู้
แล้วยังมีคู่มือท่องเที่ยว
บ่นแม่งทุกวัน กุพยายามทยอยทำแล้วนะ
ง่วง แต่ก็ไม่หลับ ชิบหายเอ้ยยยย พรุ่งนี้กุก็มีเรียนบ่าย
กุอยากนอนแล้ววววววววว
เบื่อ
เป็นเทอมสุดท้ายของการเรียนในมหาวิทยาลัยที่ไม่มีอะไรน่าจดจำซักนิด
เฮงซวย
ห่วย
ทั้งระบบ
8月7日 ซวยชิบหายดิ แม่ง หาย
ช่างแม่ง
กุลืมหมดแระ
วันนี้พอกันที
ม่ะตะกี้เด็กเขมรก็อัพไม่ได้
กุไปสมหน้ามัน
อยากบอกไว้ตรงนี้คับพี่น้อง
กรรมตามทันได้ไวเสียจริง
งาน
สอบ อีไอเอ
คู่มือท่องเที่ยว
ค่าย
ทริป
หนังสือรุ่น
ยับดิคับ แต่ละงาน ช้างทั้งนั้น
ดังนั้น ขอเชิญชวน ไปเกาะช้างกันนะค้าบบบบบบบ
เกาะช้าง
3970 เอง
ช่วยลูกหมาตาดำๆ
ให้เรียนจบเถอะนะ
7月28日 มาแระพี่น้องคับ
เหนื่อยขิบเป๋ง
นี่มีสอบ 4 ตัวเองนะเนี่ย
เด็กเขมรมีตั้ง 7 ตัว โอ้ววววววว
วัฒนธรรม
โอ้โห่ ไอ้ที่บอกจะออก ไม่ออก
แย่ แต่มันยังพอตอแหลไปได้เรื่อยๆ
กลยุทย์
กุนั่งอ่านยันเช้า ไอ้ที่เรียนมาทั้งหมด
กุจำได้ แต่ กุทำข้อสอบไม่ได้
ข้อสอบมี 1 ข้อ 30 คะแนน
5คะแนนกุจะถึงรึเปล่ากุยังไม่ขอคาดเดา
โดยปกติ กุทำเส็ดแล้วก็ออกเลย
ทำได้หรือไม่ได้อีกเรื่อง ไม่เคยเกิน 10 โมงครึ่ง
เทอมนี้ 11โมงครึ่ง เป็นอย่างต่ำ
ตอนกุอยู่ในห้องสอบ กุก็นึกไปเรื่อย
ถ้าได้ 5 แล้วเพื่อนได้กัน 18 21 28 กุได้ 5
กุจะเสียใจมั้ย
นั่งตอบตัวเองตั้งนาน กุเสียใจแน่นอน
แต่ทำไงได้ ก็เขียนไม่ออกเลย
ทำไม่ได้เลย แด๊ปไม่ได้เลย
ตอแหลไม่ออก
เวชศาสตร์เขตร้อน
โอ้วววว อันนี้ถือว่าโชคดีมากๆ
ไปหามิ้ง ให้มิ้งตรวจชีท
มิ้งให้ lec เมื่อลูกทัวร์ป่วยมา
มีนิดเดียว ก็ลอกๆ แล้วก็ผ่านๆ
สปาก็เป็นช๊อย ก็ไม่อ่าน
อ่านผ่านๆ ไม่เครียด
เออ ข้อแรกธิบายลูกทัวร์ป่วย อธิบายเรื่องประกัน อธิบายเรื่องที่ทำงานส่ง
ชิบหาย ได้เรื่องเดียว ไอ้การบ้านก็กอปจากเน็ต
อ่า อ่านไปอ่านมา เลือกทำข้อเดียว โล่ง
พอจุดต่อไป อธิบายพอเข้าใจ จาก 17 ข้อเลือกทำ 15 ข้อ
โคดเมื่อยมือเลย เยอะเกินไปว่ะ
ฝรั่งเศส
โอ้วพระเจ้า
กุไม่สบายว่ะ ปวดตา ตาบวมปูด ไข้แดกอีก
ไม่ได้อ่านอ่ะ แล้วก็ทำไม่ได้ด้วย
ม่ะเช้ากุลงไปหาพยาบาลเพราะที่ปิดตามันชื้น
กุลงไปตอน 9.15
กุรอถึง 10.00
ชิบหาย มีพยาบาล 2 คน ไปทำธุระ แล้วเสือกไปหมด
ไปนานด้วย เชี่ยแม่ง นี่ถ้ามีเด็กแดกยาฆ่าตัวตายคงตายแล้วเผาไปแล้ว
หึหึ กุไม่วีนหรอก กุโตแล้ว รอประเมินเดียวจบ
เป็นการสอบเส็ด ที่ไม่มีความหวัง
ไม่มีความสุข มีแต่ความหดหู่
โคดหดหู่
7月23日 พักไว้สิ่งที่กุต้องทำ จนถึง พะหัดหน้า
เห่อ อีกเดี๋ยว อีกเดี๋ยวเดียว กุก็จะจบแล้ว
อดทน อดทน อดทน
7月21日 เทศการ การอ่าน เริ่มแล้วนอนเช้าอีกแล้วอ่ะ พี่น้อง 7 โมงเช้า สวัสดีค่ะ
ดู Full House โคดน่ารักเลย
ม่ะวานตอนเย็น อยู่ได้เพราะโจ๊ก เช้านี้ก็เหมือนกัน ซื้อโจ๊กมาตุนไว้
ม่ะวานตะลุยหนังให้จบเพราะวันนี้เป็นวันที่จะต้องอ่าน หนังสือหนังหาแระ
หลังจากที่ เก็ท เอ วิจัยมา ซึ่งคนที่คาดหวังจะได้แต่ไม่ได้เนี่ย
ข้าพุดเจ้าก็กลายเป็นตัวที่น่าจับตามอง วุ้ย กุดีได้แค่นั้นแหละ
ไอ้วิชาที่ต้องคำนวน ไรเนี้ย ซึ่งกุไม่เก่งเอาซะเลย
กลับได้เกรดงามเริ่ด
กุไม่ได้เรียนเลขตั้งกะ ม 4 แต่
บันชีกุได้ B หรือ B+
สะแตด กุได้ B หรือ B+
รายงานเสดสาดกุได้ A++
วิจัยกุได้ A
ซึ่งเป็นวิชาที่อาจานสาขาอื่นเข้ามาสอนทั้งสิ้น
แต่ไอ้วิชาที่กุเรียนกะอาจานในสาขานี่
ได้เกิน C+ นี่ถือว่า แปลก
อย่าวิชา ลอจจิ้ง กุเนี่ย ฝึกงานมาระดับขั้นเทพ
ฝึกทุกแผนก รู้มากรู้ดี ประเภทเสือก
พี่ค่ะ ทำอะไรเหรอ พี่ค่ะทำไงค่ะ พี่ค่ะมีไรให้หนูทำมั้ย
แล้วตอนสอบ กุมั่นใจ A แน่ๆ ชัวร์ๆ
ขอสอบก็ปัญญาอ่อน เป็นคำถามที่ มีคำตอบเดียวอ่ะ
หึหึ ชิบหาย กุได้ C+ โคดแค้น ทำไมฟ่ะ
กุขี้วีนแต่มีสมองอ่ะ ทำไมไม่ดูที่ข้อสอบ มาดูที่ชื่อกุทำไมเวลาให้คะแนน
พวกชอบทำให้มาตราฐานตัวเองสูง แต่คุณภาพที่สื่อสารออกมาต่ำ
สอนไรไม่รุ กุเกลียดมาก เอาสไลด์มานั่งอ่าน ไม่ได้ออกนอนเส้นทางเล๊ย
มายังไงพูดยังงั้น สไลด์ก็จัดได้ว่าห่วย ข้ามไปข้ามมา
ไม่เหมาะที่จะเป็นผู้สอนก็ออกไปเถอะ
เบื่อพวกรุ่นใหม่ไฟแรง ให้พวกกุทั้งสาขาประเมิน ก็รับคสามจริงไม่ได้
ประชดประชัน "ถ้าคิดว่าผมสอนไม่ดี สมควรลาออกก็เชินเขียนได้เลย"
จะประชดกุทำไม เพื่ออะไร
พอกุได้ A วิจัย ทำมาตื่นเต้นแทนกุ
มันคือความสามารถที่ไม่ผ่านกระบวนการทางจิตใจเน่าๆของใครหลายคน
กุทำด้วยฝีมือกุเอง
กุรึก็นึกมาตลอดมากุเปงคนโง่ หึหึ กุพิสูจน์แล้ว
เอาล่ะ กุอ่าน หนังสือแทบตายยงไงกุก็ไม่พ้น C+ หรอก
แต่กุก็จะทำ อยากน้อย ถ้าความพยายามกุมาก
บาปที่ใครหลายคนจะได้รับจะได้หนากว่าเดิม
กุเคารพผู้ให้วิชา แต่เอาเปรียบกุ กุไม่ยอม
อตนนี้มีไคเค้าอยากจะมองหน้าบ้างฟ๊ะ
ขนาดหนังสือรุ่นเค้ายังต้องประชุมกันอย่างเครียด
ว่าจะเอารูปลงดีมั้ย
พวกเคเเคยพูดกะเพื่อนกุคนนึง ในกรณีที่เพื่อนกุ อาจจะจบไม่พร้อมกุ
ครูก็อาจจะช่วยเธอได้นะ แต่ครูไม่ทำ
ดีนะที่เพื่อนกุเก่ง ไม่จบก็ไม่จบ
มัดรอปไปตามความฝัน 1 เทอม
พอมันกลับมา มันก็ตะลุยเรียนอะ ไม่ใช่เรียนธรรมดา
ภาษาจีน เพื่อนรุ่นเดียวกัน ยังเอฟกระจุย
แต่อินี่ ขอเรียนทหลัง เสือกได้ A
พอถึงหนังสือรุ่น คุยกันว่าจะสัมภาษณ์ พ่อคุณแม่คุณทั้งหลาย ดีมั้ย
กุคนนึงอ่ะ ไม่เอา เค้าพูดออกได้เนอะว่า ไม่จบพร้อมเพื่อนก็ไม่เห็นจะเป็นไร
ครูจบ 3 ปีครึ่ง เพื่อนครูยังไม่ว่าอะไรเลย
ชิบหาย นี่เพื่อนกุจะเป้อ จะจบ 5 ปีเว้ย คนละฟิว
โอเค เค้าฟิวที่ จบไม่พร้อมเพื่อนในขณะที่อีกฟิวมัน จบก่อน และจบหลังอ่ะ
พูดออกมาได้เนอะ
เค้าไม่ได้มาน้ำเหลืองดินแห้ง ไฟดับ น้ำไม่ไหลกับกุนี่
ตอนกุปี 1 ลำบากขนาดไหน
เค้าเข้ามาตอน ปี 2 เทอมปลาย มันก็เจริญแล้วล่ะ
เค้าจึงไม่เห็นความสำคัญของ รุ่นบุกเบิก รุ่น 1 ว่ามันสำคัญขนาดไหน
จบรุ่น 1 กะรุ่น 2 มันไม่ห่าง แต่คนละฟิวเว้ย
เพื่อนกุคนนี้เลยบอกให้ไปสัภาษณ์มา
จะลงหนังสือรุ่นให้ก็ได้ แต่ไม่ลง
อีกคนบอกให้ลงๆไปเถอะ คนละบรรทัดก็พอ ไม่มีใครเค้าซึ้งด้วยหรอก
อีกคนบอก ลงทั้งรูปทั้งข้อความแหละ แต่ลงรูปตรงสันหนังสือนะ
กุว่า ลงด้านในเหอะรูปอ่ะ แต่กรอบรูปเท่ากับ ตัวเลขบอกหน้าหนังสือนะ
เคารพด้วยที่เป็นผู้ให้วิชา แต่ไม่ได้รักและซาบซึ้งในความกรุณาใดๆ
พวกกุร้าย ร้ายทั้งสาขา
แต่เค้าร้ายกะพวกกุ กะเพื่อนกุก่อน
อย่าลืมสิ พวกกุ รักกันจะตาย
|
|
|
